4 Kinderen in armoede

Bij het sociaal minimum is het beeld anders. In de gemeente Groningen woont 11% van de minderjarige kinderen in een huishouden met een inkomen tot 110% van het sociaal minimum (figuur 22). Gemiddeld is dit in Nederland 7,1%. In aantallen gaat het in Groningen om 3.600 kinderen, ten opzichte van 4.300 kinderen in 2018. Het aandeel kinderen in een huishouden met laag inkomen daalde daarmee minder sterk dan bij de armoedegrens. Opvallend is de toename bij het sociaal minimum in 2024. In aantallen gaat het om een toename van 200 kinderen. Dit zien we niet bij de armoedegrens. Ten slotte is het verschil in het percentage kinderen tussen de gemeente Groningen en het landelijk gemiddelde bij het sociaal minimum een stuk groter dan bij de armoedegrens.

Dit betekent dat het sociaal minimum laat zien dat er relatief veel kinderen in een huishouden met een laag inkomen wonen. Tegelijkertijd wordt onder de armoedegrens duidelijk dat veel van deze gezinnen toeslagen krijgen, bijvoorbeeld kindgebonden budget en huurtoeslag, of voldoende financiële buffer hebben. Hierdoor blijft er na het betalen van de vaste lasten aan wonen, energie en zorg voldoende geld over om van rond te komen. Daardoor is het aantal kinderen tot de armoedegrens een stuk lager.

Wanneer we kijken naar de ontwikkeling van het aandeel kinderen in armoede naar type huishouden, dan valt vooral de afname bij eenoudergezinnen op vanaf 2018 (figuur 23). Ook in paragraaf 3.3 zagen we al dat het aandeel en aantal eenoudergezinnen in armoede sterk is gedaald. In aantallen gaat het tussen 2018 en 2023 om een daling van 1.500 kinderen in eenoudergezinnen; van 2.000 naar 500. In 2024 nam dit aantal weer licht toe met 100 kinderen. Ook onder 110% van het sociaal minimum daalde het aandeel kinderen in eenoudergezinnen; van 2.900 in 2018 naar 2.200 in 2023. Ook hier is een stijging van 100 kinderen te zien in 2024.

De procentuele ontwikkeling van het aandeel kinderen in paren is onder de 100%-armoedegrens en 110% van het sociaal minimum redelijk vergelijkbaar. In aantallen lopen de twee benaderingen echter uiteen: onder de 100%-armoedegrens daalde het aantal kinderen tussen 2018 en 2024 van 1.900 naar 600, terwijl het bij 110% van het sociaal minimum om een daling van 1.300 naar 1.200 gaat.

Figuur 24 laat zien dat de groep kinderen in een huishouden tot 100% van de armoedegrens voor 46% bestaat uit eenoudergezinnen en eveneens voor 46% uit kinderen die in een gezin met twee volwassenen wonen. Bij 110% van het sociaal minimum is het aandeel kinderen in eenoudergezinnen groter, namelijk 66%. Een derde woont in een gezin met twee volwassenen. De verschillen laten zien dat eenoudergezinnen bij het sociaal minimum vaker in beeld komen als groep met een laag inkomen. De armoedegrens maakt duidelijk dat ook paren met kinderen relatief vaak deel uitmaken van financieel kwetsbare huishoudens.

De samenstelling van de groep kinderen in een huishouden tot de 100%-armoedegrens in de gemeente Groningen wijkt iets af van het landelijke beeld. De groep bestaat in de gemeente vaker uit kinderen in eenoudergezinnen (41% landelijk) en minder vaak uit kinderen in gezinnen met twee volwassenen (53% landelijk). Dit beeld is hetzelfde bij het sociaal minimum. Landelijk woont 57% van de kinderen in een huishouden met inkomen tot 110% van het sociaal minimum in een eenoudergezin en 41% in een gezin met twee volwassenen.

Figuur 25 toont dat ook langdurige armoede relatief gezien het meest voorkomt bij kinderen in eenoudergezinnen, alhoewel het percentage tussen 2020 en 2024 behoorlijk is afgenomen (van 8,3% naar 1,6%; in aantallen van 600 naar 100). Landelijk gaat het om een daling van 6,6% naar 1,6%. Bij gezinnen met twee volwassenen gaat het in Groningen tussen 2020 en 2024 om een absolute daling van 900 naar 100 kinderen. Bij figuur 26 wordt duidelijk dat een langdurig laag inkomen veel sterker voorkomt bij kinderen in eenoudergezinnen.